Bu kız bazen her şeyden herkesten nefret ediyor... İnsanlar yoruyorlar sanki beni.. O kadar uzun zamandır kendimle ilgilenmiyorum ki.. Derdi tasam olmadığından hep başkalarına aklımı verdim. Ama çok ihmal etmişim kendimi.. Nefretlik sanki her şey.. Hayatım monotonluğun sınırlarını aşmış durumda.. Belki de bu yüzden bir arayış içindeyim yine.. Bakalım her seferinde kendimi daha da kapatıyorum dünyaya sonunda ne olacak... Eski anılar, eski arkadaşlar,eski üzüntüler...
Yenisi olmadıkça hep eskiler geliyor aklıma.. Hayatımda birisi olmasını hiç bu kadar istememiştim.. Allah'a dua ediyorum hep. Gönlümde olanı hakkımda hayırlı et diye.. Gönlümde bir şey yok.. Fark ettim de kalbimi uzun zaman önce bırakmışım sanki. Atmayı hatırlamıyor bile. Kalbime kimsenin değmesine izin vermiyorum.. Kimseye güvenmiyorum. Nereden kazandım bu alışkanlığımı? Günler birbirini takip ediyor ve her şey tek düze gidiyor.. Kimse neden anlamaya çalışmıyor? İçimden bağırıyorum canım acıyor.. Hep ben olamam arada siz de bana yardımcı olun.. Yenilik istiyorum..Bu kadar özlem çekmezdim heralde aşka ben hiç. Mantık insanı dedikleri şeydenim ben de. Ama hep mantık hep mantık olmuyor insan bir süre sonra kendini büyük bir hiçlikte buluyor. Sanki dünyadaki en faydasız insan benim. Yaptığım hiç bir şey yok. Koptum koptum.. Herkes ben kötü değilim der ya.. Ben kötüyüm. Ne de büyük yalanlar söyledim kendi isteklerim yüzünden.. Bana değer veren insanlar yetmemeye başladı. Hepten kapatmadan kendimi dünyaya dünyamı birine açmak istiyorum. Elle tutulabilir gözle görülebilir olmalı bazı şeyler bence..

O şeyler ne zaman gerçekleşecek hayatımda? Sonbahar geçti, bahar geçti... Hayat bir dizi değil ki.. Dizileri izlemek artık bana acı veriyor sadece... Eskiden hiç düşünmezdim bunları dizileri bayıla bayıla izlerdim.. Ama artık öyle bir şey kalmadı. Uzun zamandır aşk dizilerini izleyemiyorum. Sırf polisiye oluyor artık. Aşk olmasın sevgi olmasın.. Dizilerde olacaksa bizim hayatımızda da olsun.. Kore sevdasını aşıyor bazı şeyler.. Çok kendi başıma kaldım sanırım. Dinlemekten usandım insanları. Biraz beni dinlesinler istiyorum. Sessizliğimi dinlesinler. Başka bir şey istemiyorum.. Konuşmak istemiyorum.. Sessizlikle dikkat çekmeyeçalışıyorum.. Dedim ya içimden bağırıyorum.. Bir gün ruh eşi dedikleri şey beni duyarsa ne mutlu.. Gerçi o insanı da mutlu edebileceğimi sanmıyorum hiç. Aşk başladığı an içime şüphe kaçar benim. Kendime güvenmiyorum çünkü.. Beni sevdiğine inanmam.. Sevmediğim kişilerle ilişki yürütmek daha kolay sanki.. Eğer seviyorsam yıpratırım insanları ve sıktığımı fark etmem bile.. En büyük korkum da çok sevip onun beni sevmiyor olması.. Hiç bir şey yapamam ben aşkım için. Sadece kendi kendime kurar ve üzülür dururum..Herkes için aynı mı bunlar? Bazıları sonuna kadar koşar aşkın.. Bilmiyorum belki de inanırsam beni sevdiğine birlikte çok özel anlar geçirirsek ona zayıflığımı gösterebilirim. Yoksa bildiğin odunum.. Nefret ediyorum kişiliğimden..